ในเมืองใหญ่ รถไฟฟ้าถูกนำมาใช้เพื่อช่วยลดปัญหาการจราจรติดขัด แต่ในขณะที่รถไฟฟ้าแล่นผ่าน อาคารใกล้เคียงมักมีระดับเสียงที่มากหรือดังผิดปกติ เนื่องจากโครงสร้างของรางลอยฟ้าทำให้มีเสียงสะท้อนจากรางกับคอนกรีต และหน้าต่างของอาคารมักไม่สามารถป้องกันเสียงได้ดีพอ ในบริเวณที่สถานีรถไฟฟ้าเป็นแบบยกระดับ เสียงการจราจรบริเวณใต้สถานีกลับดังมากกว่าบริเวณถนนทั่วไป เพราะโครงสร้างสถานีทำให้เสียงสะท้อนกลับไปกลับมาเกิดเสียงรบกวนที่ดังเกินไปและเป็นอันตรายต่อสุขภาพซึ่งจัดเป็นมลพิษของเสียง รถไฟฟ้าที่วิ่งด้วยอัตราเร็วปกติจะมีเสียงดัง 70 – 90 เดซิเบล แต่ในช่วงโค้งหรือเบรกจะมีเสียงความถี่สูงจากการเสียดสีของล้อกับราง และเสียงความถี่ต่ำจากแรงสั่นสะเทือนที่ดังถึง 100 – 120 เดซิเบล ซึ่งองค์การอนามัยโลก (WHO) กำหนดว่าระดับเสียงที่เป็นอันตรายต่อมนุษย์ คือ 85 เดซิเบล ขึ้นไป

นักวิจัยกลุ่มหนึ่งทำการศึกษาระดับเสียงบริเวณใต้สถานีรถไฟฟ้าเปรียบเทียบกับบริเวณถนนทั่วไป และออกแบบวิธีการติดตั้งวัสดุดูดซับเสียงเพื่อแก้ไขปัญหา โดยพบว่าการติดตั้งวัสดุดูดซับเสียงใต้คานของสถานีสามารถลดเสียงได้ดีที่สุดถึง 4.3 เดซิเบล และวัสดุดูดซับเสียงควรมีโครงสร้างที่เป็นรูพรุนและมีความหนาแน่นเหมาะสม เช่น โฟม และใยแก้ว